kortverhaal: Kitty (ode aan de boekencafés)

Beste  lezer, Ik ben Kitty en ik  ben dichter bij je dan je denkt. Jij weet precies hoe ik voel en denk. En het mooie is dat je daar niets mee doet. Het is goed zo. Voor jou en voor mij.

Ik moet zeggen dat ik niet vaak briefjes in boeken verstop. En al zeker geen servjet maar er was niks anders. Lees verder kortverhaal: Kitty (ode aan de boekencafés)

Advertenties

Over onderlinge afhankelijkheid en waterlelies (nee, geen lotussen deze keer)

Ik heb slecht nieuws voor de lotusliefhebbers onder u; De waterplanten die u in onderstaande foto ziet zijn waterlelies en geen lotussen. De planten op de foto zijn subtropisch en wonen in een serre in de kruidtuin te Leuven. De serre waar ze in huizen wordt afgesloten met stevige deuren om de warmte binnen te houden. Maar kunnen we iets werkelijk begrenzen? Lees verder Over onderlinge afhankelijkheid en waterlelies (nee, geen lotussen deze keer)

Over je hersenen, yoga, meditatie en anarchistische fietspaden

Op één van mijn wandelingen vond ik dit onderstaand fietspad dat gecreëerd is door tientallen fietsers en voetgangers die een binnenweggetje hebben gecreëerd. Het deed mij meteen denken aan de neurologie (wetenschap over je hersenen) en meditatie. Lees verder Over je hersenen, yoga, meditatie en anarchistische fietspaden

Gedicht: Dromenland

Ik wil de heilige macht om hoger te vliegen dan de maan

Drijvend in de nacht, wachtend tot de dag op zal staan

De aarde wordt een bubbel van schoonheid in mijn vlucht

maar toch hoop ik land te vinden als ik snak naar lucht

 

Ik wil duiken in de zee van mijn emoties

wachtend op het tij van extatische vibraties

Elke vrolijke plons is een lach, elke koude druppel een traan

maar wanneer ik een handdoek nodig heb, moet God voor me staan

 

Ik wil zijn een eeuwige vlam van passies

Zielen samensmeltend in goddelijke relaties

belovend bij elkaar te blijven in ons leugenachtig bestaan

maar wil je alsjeblieft mijn hand vasthouden als ik dood zal gaan?

Gedicht: boomregen

Afscheid nemen is als boomregen;

Elke druppel valt

van mond tot mond als van blad tot blad.

De druppel van het besef dat iemand er niet is doet er langer over om door te dringen tot de bodem.

Als de “echte” regen stopt, blijft de boomregen nog even door gaan.

DSCN0015
foto getrokken op de plaats waar de inspiratie voor mijn gedicht kwam